Τρίτη 27 Απριλίου 2010

Galenus 2010-04-27

*      Plutarchus Biogr. W. 145
ΕΙΣ ΤΑ ΝΙΚΑΝΔΡΟΥ ΘHΡΙΑΚΑ
      Schol. in Nicandri Theriaca 94:
 ν δέ χεροπληθ καρπν νεοθηλα δακου λειανειν τριπτρι.      
 Δακου· δο γνη τς βοτνης, μέν Κρητικ δέ σιατικ. Πλοταρχος πλεονα μν φησιν γνη ατς εναι, τ δέ κοινν τς δυνμεως δωμα δριμ κα πυρδες, ς κα γεσις ασθνεται κα σφρησις·
κα πειρμενον δλον εναι· κα γρ μμηνα κινε σφδρα κα διαλει στρφους τ θερμτητι, κα τν περ τν θρακα σπλγχνων καθαρτικν κα πρσετ γε μν λεπτυντικν χει σθνος.

Μετάφραση


Στο γουδί λιώνουμε τον καρπό δαύκου ανθισμένου, ίσο στο μέγεθος με τη φούχτα μας.
Δαύκος: Δυο είναι τα γένη του φυτού, το κρητικό και το ασιατικό. Ο Πλούταρχος αναφέρει ότι υπάρχουν περισσότερα και ότι τα κοινά τους χαρακτηριστικά είναι η έντονη οσμή και η καυτεράδα που τα νιώθεις όταν τα οσφραίνεσαι και όταν τα γεύεσαι.
Και πρακτικά γίνεται αντιληπτό, καθόσον με τη θερμότητα τα έμμηνα κινεί δραστικά και λύνει τη συστροφή των εντέρων, καθαρίζει τα θωρακικά σπλάχνα και επιπλέον βέβαια αδυνατίζει.

*      Galenus Med. W. 66
Ο μνον δέ τν ερημνην τν βοηθημτων διαφορν κ τν πεπονθτων μθομεν τπων, λλ κα τ τ μέν πιπολς φλεγμανοντα τος τς φλεγμονς δοις βοηθμασιν ἰάσασθαι, τ δ᾿ ν τ βθει μετ το μιγνναι τι κα τν δριμυτρων· κλεται γρ δναμις ες τ βθος ατν διαδιδομνων.


Δεν μάθαμε την υπεροχή των φαρμάκων, στην οποία αναφερθήκαμε, μόνο από τα πάσχοντα μέρη, αλλά και από το ότι με τη χρήση των ίδιων φαρμάκων, που γιατρεύουν τις φλεγμονές, γιατρεύτηκαν οι επιφανειακές φλεγμονές , και οι βαθύτερες,
όταν αναμειχθούν με  κάποιο από τα δυνατότερα, αφού η δύναμή τους ελευθερώνεται όταν εισχωρήσουν στο σώμα.

οτω δέ κα σικα βοθημα γενναον ερηται τς τ᾿ ξω φορς τν ν τ βθει κα τς οονε μοχλεας τν δη σκιῤῥουμνων. λλ᾿ ο χρηστον στ σικύᾳ κατ᾿ ρχς π μορου φλεγμανοντος, λλ᾿ πειδν λον τ σμα κενσς κα χρεα σοι γνηται κενσα τι κα κμοχλεσαι τν κατ τ φλεγμανον πρς τοκτς ποσπσασθαι. γινομνων δ᾿ τι τν παθν οκ ατος τος ρχομνοις κμνειν μλεσιν, λλ τος συνεχσιν ατν πιβλλειν τν σικαν ντισπσεως νεκεν.
Έτσι λοιπόν και η σικύα είναι άριστο φάρμακο για να εξωτερικευτούν τα σε βάθος αποστήματα και για τη μετακίνηση σαν με μοχλό όσων έχουν ήδη γίνει σκληρά.
Δεν πρέπει όμως η σικύα να εφαρμόζεται πάνω σε μέρος με φλεγμονή, αλλά όταν το σώμα αφαιμάξεις (αδειάσεις) και υπάρχει ανάγκη κάποιο μέρος απ΄ αυτά που βρίσκονται δίπλα στη φλεγμονή να αφαιμαχθεί ή να το σπάσεις.
Και όσο διαρκεί η φλεγμονή, δεν την εφαρμόζουμε στα μέλη που πάσχουν, αλλά στα κοντινά τους εναποθέτουμε τη σικύα για να τραβηχτούν τα υγρά προς τα έξω.


οτω γον κα μτρας αμοῤῥαγοσης πρς τος τιτθος πιβλλομεν σικαν, π᾿ ατν ρεδοντες μλιστα τν κοινν γγεων, θρακς τε κα μτρας, τ τς σικας στμα. κατ δέ τν ατν τρπον αμοῤῥαγας δι ινν γιγνομνης πιβλλομεν τος ποχονδροις[1] μεγστας σικας. οτω δέ κα πσαν λλην αμοῤῥαγαν ντισπμεν π τναντα δι τν κοινν φλεβν, σπερ α πλιν λκομεν, ε τοτου δεομεθα·



κατ γον φηβαου τε κα βουβνος πιτθεμεν σικαν, μμηνα κινσαι βουλμενοι.


κα κατ᾿ νου[2] δέ σικα τιθεμνη γενναῖόν στι βοθημα εματος φθαλμν.
χρ δέ προκεκενσθαι τ σμπαν σμα· πληθωρικο γρ ντος ατο, καθ᾿ τι περ ν ρεσεις μρος τς κεφαλς τν σικαν, λην ατν πληρσεις.

Έτσι λοιπόν και όταν η μήτρα αιμορραγεί στα στήθη εφαρμόζουμε τη σικύα, προσαρμόζοντας το στόμα της σικύας πάνω στα κοινά αγγεία του θώρακα και της μήτρας. Με τον ίδιο τρόπο όταν πρόκειται για ρινορραγία τοποθετούμε στα υποχόνδρια  τις πιο μεγάλες σικύες. Με τον ίδιο τρόπο και κάθε άλλη αιμορραγία μέσω των κοινών φλεβών προς τα έξω την στρέφουμε, όπως ακριβώς και προς τα πίσω τη γυρίζουμε, εάν υπάρχει ανάγκη.


Όταν θέλουμε να κινήσουμε (να προκαλέσουμε) τα έμμηνα, πάνω στο εφηβαίο και τους βουβώνες τοποθετούμε τη σικύα.

Η σικύα, όταν τοποθετηθεί στο ινίον, είναι σπουδαίο φάρμακο για τις ασθένειες των ματιών.
Πρέπει όμως πρώτα να καθαρίσεις[3] (αδειάσεις) όλο το σώμα, γιατί, αν έχει πληθώρα αίματος, σε όποιο σημείο του κεφαλιού και να τοποθετήσεις τη σικύα, όλο το κεφάλι με αυτήν θα γεμίσεις.


[1] στο χώρο κάτω από τους πλευρικούς χόνδρους
[2] κάτω και πίσω μέρος του κεφαλιού
[3] να κάνεις αφαίμαξη

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου